Hernia

Met het begrip hernia doelen we meestal op een hernia van de tussenwervelschijf. Maar wat is dat precies? De algemene betekenis van een hernia is een uitstulping of uitpuiling door een breukpoort. Dus als darmen via een scheur in de buikwand onder de huid terecht komen, bijvoorbeeld na een ongeval, noemen we dat ook een hernia. De deftige naam voor een hernia van de tussenwervelschijf is hernia nuclei pulposi. In gewone taal tekkelverlamming.

Tussen iedere twee wervels zit een schijf stevig bindweefsel, die net voldoende elastisch is om de wervelkolom (waar het kwetsbare ruggenmerg doorheen loopt) soepelheid te geven. Middenin heeft de tussenwervelschijf een met vocht gevulde holte, die als het ware als een stootkussentje fungeert. Soms vermindert de kwaliteit van het bindweefsel van één of meer tussenwervelschijven. Die worden dan minder elastisch en mogelijk zelfs zo broos dat de weke kern naar buiten stulpt. Die uitstulping drukt op het zenuwweefsel (vooral bij de rughernia), zodat pijn en zenuw uitvalsverschijnselen ontstaan.

Rughernia

In het gebied van de 9e borstwervel tot de 1e heiligbeenwervel, dat is het achterste deel van de rug, kan zo’n uitstulping (die soms ook nog is ingedroogd en dan dus een hàrde uitstulping is) ernstige gevolgen hebben. Vooral als een tussenwervelschijf plotseling ‘knapt’ en het tere zenuwweefsel een harde tik krijgt, kunnen er bloeduitstortingen in het ruggemerg ontstaan, die zich als een olievlek uitbreiden. De verschijnselen van zenuwuitval, hoewel begonnen in het achterste deel van de rug, kunnen zich dan uitbreiden tot bijvoorbeeld de voorpoten. Gelukkig komen deze zeer ernstige, helaas meestal hopeloze gevallen zelden voor. De symptomen variëren van alleen pijn, eventueel met een lichte achterhandslapte, via spastische bewegingen van de achterpoten, tot een totale verlamming zonder pijn (zelfs die is dan uitgeschakeld) en onvermogen om urine en ontlasting te lozen. Die laatste situatie heeft nog maar een zeer bedenkelijke prognose. Pijn uiten de honden als volgt: gillen, piepen, niet durven gaan zitten, moeite met ergens op springen of traplopen, doodstil blijven liggen, wil soms ook niet meer eten, vaak staat hij met een opgebolde rug en heeft een wat gespannen buik. We zien deze afwijking vaak bij de Tekkel, vandaar dat deze afwijking ook wel ‘tekkelverlamming’ wordt genoemd. Ook de Pekingees is een zwakke broeder op dit punt. Af en toe zien we het bij andere rassen en bastaarden. Overigens zijn het niet altijd oude honden die aan een hernia lijden; vaak zitten ze tussen de leeftijd van 3-5 jaar. Zeker bij een jonge hond en ook als het een hond betreft van een ras dat ‘gevoelig’ is voor rughernia, raadpleegt u het beste, zelfs bij alleen rugpijn, zo snel mogelijk een dierenarts.

Halshernia

Een tweede gebied waar problemen kunnen optreden ten gevolge van hernia is de hals, vanaf de schedel tot de eerste borstwervel. Omdat er in de halswervels meer ruimte zit, zal een hernia hier niet gauw tot verlammingen leiden. Meestal is er alleen maar pijn: de hond piept bij het aanraken van de kop en bij bepaalde bewegingen met de kop, hij heeft een ‘stijve nek’ en houdt zijn nekspieren gespannen, hij kan niet bij de etensbak (die moet meestal hoger worden gezet), hij beweegt als hij naar boven kijkt alleen zijn ogen. De verschijnselen lijken op die van een hersenvliesontsteking; laat uw dierenarts de juiste diagnose stellen. Heel typisch voor een halshernia kan zijn als opvalt dat uw hond vaak met één voorpootje struikelt
– een teken van lichte verlammingsverschijnselen.

Therapie

Voor wat betreft de hernia, en dan in het bijzonder de rughernia, gelden twee belangrijke regels voor de thuismedicatie:

1. Nooit (op eigen houtje) pijnstillers geven. Door uitschakeling van de pijn bestaat de kans op forceren, dus op een acute hernia, die ernstige gevolgen kan hebben.

2. In elk geval nooit zelf een (vermoedelijke) hernia behandelen als ook maar de geringste zenuwuitvalverschijnselen blijken.

Bij een acute rughernia met uitvalsverschijnselen zal de dierenarts moeten kiezen: òf opereren òf injectie met corticosteroïden, die de ontsteking remmen en het vocht ruimen (het afvoeren van bloed en vocht betekent afname van de zwelling en dus ook afname van de pijn en de druk op het zenuwweefsel van het ruggenmerg), òf de homeopathie. Praktisch gesproken komt het erop neer dat in de eerste 48 uur de homeopahtie als behandelingsmogelijkheid (tenminste als behandeling alléén) afvalt. Er moet een keuze worden gemaakt tussen een operatie of een behandeling met corticosteroïden. De corticosteroïd-behandeling blijkt in een aanzienlijk percentage van de gevallen te helpen, terwijl de resultaten van de operatie soms toch te wensen overlaten. Niettemin zijn er een paar gespecialiseerde chirurgen die door hun ervaring betere resultaten boeken. De tijdelijke bijwerkingen van kortstondig gebruik van corticosteroïden mogen geen nadeel meer heten in het licht van een kritieke rughernia met uitvalverschijnselen en de baat die we daarbij van deze middelen kunnen hebben. Ongeveer 48 na het ontstaan van de acute verschijnselen en direct in aansluiting op de corticosteroïd behandeling kunnen met homeopathisch middelen, eventueel gecombineerd met fysiotherapie of acupunctuur de ‘rest’ van de verschijnselen genezen. Volledige genezing kan soms weken tot maanden in beslag nemen, omdat beschadigd zenuwweefsel traag geneest.

Let op!

Bij verlamming van blaas en darm moet erop worden toegezien, dat de urine en ontlasting dagelijks (met hulp) geloosd worden. Urine het liefste 2 x daags. Als de urine te lang in de blaas staat kan er een blaasinfectie optreden, die soms kan opkruipen naar de nieren. Bovendien kan een overrekking van de blaaswand later leiden tot een chronische blaasfunctie stoornis, die oorzaak is van een chronische blaasontsteking. Als er sprake is van een blaas- of nierontsteking moeten natuurlijk antibiotica eraan te pas komen.

Homeopathie

Arnica
Arnica is in staat om bloeduitstortingen en vochtophopingen die zijn ontstaan tijdens het optreden van een hernia op te ruimen. Daardoor nemen zwelling en pijn af, terwijl de druk op het zenuwweefsel vermindert en zenuwuitvalsverschijnselen kunnen herstellen. Het is zaak dat we in een vroeg stadium beginnen, eventueel naast de corticosteroïd-behandeling. Het is verstandig om Arnica direct al te combineren met Hypericum, om zo snel mogelijk aan het herstel van het zenuwweefsel te werken.

Hypericum
Hypericum is het aangewezen middel in alle gevallen van vooral acute beschadigingen van het zenuwweefsel of van zenuwrijk weefsel. Het beste is als Hypericum in het vroegste stadium van de hernia wordt gegeven, samen met Arnica.

Nux vomica
Nux vomica is vooral aangewezen bij een ‘wisselende’ verlamming: de achterpoten zijn dan wisselend stijf en slap. Er kunnen moeilijkheden zijn met het lozen van de urine of de ontlasting. Nux vomica beinvloedt de prikkelgeleiding in het laatste deel van het ruggenmerg en dus indirect ook de blaas- en darmfunctie (anders dan Petroselinum, dat direct het samentrekken van de gladde spieren van de blaaswand stimuleert).

Petroselinum
Petroselinum is in een oertinctuur in staat om de spierwand van de blaas te doen samentrekken. Een extra ondersteuning bij een blaasverlamming

spacer

Leave a reply